Fragment komedii Woody'ego Allena "Co nas kręci, co nas podnieca", w którym razem z Larrym Davidem dowiadujemy się, jak inicjują bogobojne dziewczyny z konserwatywnego Południa USA CO NAS KRĘCI, CO NAS PODNIECA - w kinach od 9 kwietnia 2010. Bo to co nas podnieca… Pucek 25.05.2008 17:39 171 czytelników 0 komentarzy. 0 …to się nazywa kasa, a kiedy w kasie forsa, to sukces pierwsza klasa. Fragment Co nas śmieszy, co nas podnieca, Gdańsk. 447 likes. Znani i lubiani, swoi i zagraniczni, bogaci lub bardzo bogaci, którzy w naszych głowach mówią zu nie licząc stałego partnera to jeszcze tylko jeden facet ale za to kilka razy. Podczas naszego rozstania jakoś tak wyszło. Pierwszy zostawił a nowy się nawet nie pytał czy może i zawsze kończył we mnie. Najpierw byłam zła bo zapewniał że założy ale potem nawet fajnie było. W ciąże nie zaszłam ale było blisko. “Życie intymne w Zjednoczonej Prawicy. "Bo to co nas podnieca, to się nazywa kasa, a kiedy w kasie forsa, to sukces pierwsza klasa." "Lecz jeśli nie masz głowy, lub brak ci też talentu, to odpuść interesy, i nie rób w nich zamętu."” 1 K views, 15 likes, 8 loves, 6 comments, 39 shares, Facebook Watch Videos from Autonomia Wieniawa: Jak śpiewa wieczna Maryla: "bo to , co nas . 9 odp. Strona 1 z 1 Odsłon wątku: 2979 Zarejestrowany: 20-10-2009 20:42. Posty: 6675 IP: 20 listopada 2009 00:27 | ID: 80394 Jak wygląda kwestia finansowa w Waszym związku. Czy maci wspólne konto, czy oddzielne. Kto ma decydujący głos w sprawie gospodarowania pieniędzmi, kto kontroluje wydatki. Co sądzicie o rozdzielności majątkowej. Czy jest to przejaw rozsądku, czy braku zaufania do partnera? 1 Joll Zarejestrowany: 26-10-2009 11:20. Posty: 256 20 listopada 2009 09:37 | ID: 80478 Większość małżeństw ma wspólne konta. Zauważyłam jednak, że coraz więcej nowo powstałych związków decyduje się na rozdzielność majątkową. Dotyczy to raczej tych, gdzie prowadzi się jakieś firmy, interesy. Może to raczej asekuracja przed jakimś niepowiodzeniem w interesie niż brakiem zaufania do partnera. A finansami w moim byłym już małżeństwie gospodarowliśmy wspólnie, ze wskazaniem jednalk na mojego byłego - do niego należało ostatnie słowo. On zarabiał więcej, 20 listopada 2009 12:44 | ID: 80686 u nas to małżon zarabia. ale wypłatę przynosi w kopercia i mi ja oddaje do dyspozyzcji. przeważnie w dniu wypłaty robimy zakupy na cały miesiąc (chemia, żywność dłogoterminowa, pampersy i inne pierdołki dla małej), na drugi dzień płacę rachunki. To co zostaje - mam do dyspozycji na życie. jeśli chcemy coś kupić co jest wydatkiem nieplanowanym np. tuje na działkę, prostownik lub części do auta - naradzamy się. 20 listopada 2009 13:12 | ID: 80700 mamy wspólnotę majątkową - wszystko jest wspólne chociaż konta mamy oddzielne bo pozostały jeszcze z czasów panieńsko-kawalerskich. ja zarządzam budżetem i robię wszystkie przelewy. co miesiąc przygotowuję arkusz z wydatkami obliczam, analizuję i wiem ile możemy wydać na tydzień na życie. 4 Isabelle Poziom: Przedszkolak Zarejestrowany: 03-07-2009 19:42. Posty: 21159 20 listopada 2009 17:07 | ID: 80792 Konta mamy oddzielne ale wspólnotę majątkową mamy jak najbradziej. Moja pensja "idzie na opłaty i raty" jego na życie:) Nie mamy na tym polu żadnych konfliktów. 5 a1410 Zarejestrowany: 17-02-2009 18:36. Posty: 1981 20 listopada 2009 20:50 | ID: 80819 My też mamy wspólnotę majątkową i wszystkie konta wspólne. Ostatnio upoważniliśmy do jednego z rachunków studiującą córkę... 20 listopada 2009 20:53 | ID: 80820 U nas kaska jest dla nas razem zarabiamy razem wydajemy i nie powiem że często z wielka przyjemnością ;-) 7 Tigrina Zarejestrowany: 26-11-2009 23:06. Posty: 4674 22 grudnia 2009 17:31 | ID: 96580 Mamy oddzielne konta, z uwagi na to, że jeszcze nie mamy ślubu, ale moja pensja idzie na opłaty za mieszkanie i większość rachunków (bo mam na 10-go), a Jego pensja jest na życie i pozostałe rachunki, bo dostaje wypłatę pod koniec miesiąca. Zresztą, zajmuję się wszystkimi rachunkami, pilnuję terminów, a jak chcę sama zrobic zakupy, co raczej rzadko się zdarza, np. wtedy, gdy się rozmijamy, bo ja mam pierwszą zmianę, a On drugą, lub odwrotnie, to albo zostawia mi kartę do bankomatu, albo przelewam sobie cześć pieniążków na własne konto przez internet. Więc jak najbardziej wspólnota majątkowa :-) Zresztą, nie mam portfela, bo jak już kiedyś wspomniałam, dwa razy zostawiłam przez nieuwagę i przestałam nosić, za to zawsze lepiej wiem od Niego, ile ma gotówki we własnym portfelu, a ile na koncie Mu zostało :-) 8 oliwka Poziom: Dzierlatka Zarejestrowany: 19-04-2008 00:57. Posty: 161880 22 grudnia 2009 23:05 | ID: 96707 Wspólne konto, wspólna kaska.... no i wspólne życie...nie ma jak na razie żadnych zgrzytów... 22 grudnia 2009 23:08 | ID: 96715 U nas też kasa wspólna i konto wspólne. Kiedyś miałam oddzielne konto, ale zlikwidowałam, bo stwierdziliśmy, że nie ma sensu płacić za prowadzenie dwóch kont, kiedy i tak wszystko do jednego worka idzie. Ja byłam zatrudniona,W wesołej pewnej rewii,Niestety był niewypał,Aktorzy zawiedliNie mieli nadziei,Że biznes ten się uda,Więc biznes diabli wzięli,Bo nikt nie wierzył w cudaBo trzeba mieć nadzieję,Że biznes się opłaci,Że będzie z niego zysk,A firma nic nie straciBo to co nas podnieca,To się nazywa kasa,A kiedy w kasie forsa,To sukces pierwsza klasaBo to co nas podnieca,To czasem też jest seks,A seks plus pełna kasa,To wtedy sukces jestLecz jeśli nie masz głowy,Lub brak ci też talentu,To odpuść interesy,I nie rób w nich zamętuJest pewne sztywne prawoTak jasne, jak to słońce,Że jeśli robisz biznes,To zrób też i pieniądzeBo trzeba mieć nadziejęŻe biznes się opłaci,Że będzie z niego zysk,A firma nic nie straciBo to co nas podnieca,To się nazywa kasa,a kiedy w kasie forsa, to sukces pierwsza klasa Bo to co nas podnieca, to czasem też jest seks, a seks plus pełna kasa, to wtedy sukces jest Bo trzeba mieć nadzieję, że biznes się opłaci, że będzie z niego zysk, a firma nic nie straci Bo to co nas podnieca, to się nazywa kasa, a kiedy w kasie forsa, to sukces pierwsza klasa Bo to co nas podnieca, to czasem też jest seks, a seks plus pełna kasa, to wtedy sukces jest „Bo to, co nas podnieca, to czasem też jest seks” – śpiewała Maryla Rodowicz. Seks (i przyjemność z niego płynąca) to w naszej kulturze nadal temat tabu. Owo tabu bezkompromisowo bierze na warsztat Danuta Awolusi w swojej najnowszej powieści. „Liczyła na to, że seks będzie tym, co znajdowała w książkach obyczajowych i komediach romantycznych. Ekstazą, ogniem, rozkoszą, po którą sięga się z radością. A jednak fajerwerków nie było. mama miała rację: seks to rozbuchana przez media machina marketingowa”. Danuta Awolusi (fot. Katarzyna Kosakowska) Danuta Awolusi, ceniona pisarka, autorka książek obyczajowych i reportaży, którą znacie z kursów Pasji Pisania (prowadzi cieszące się dużą popularnością trzygodzinne warsztaty: „Jak wydać książkę w tradycyjnym wydawnictwie” oraz „Promocja autora”) powraca z nową znakomitą powieścią Blisko, coraz bliżej. Na okładce możemy przeczytać: „Ta książka powstała z miłości do kobiet. Dasz się zaprosić do… rozmowy?”. Głównym tematem jest seks. Co ważne nie funkcjonuje tu jako skandalizujący marketingowy wabik. Danuta Awolusi może i zszokuje czytelnika, ale tylko po to, aby przedstawić to, co zbyt często w naszej codzienności zostaje przemilczane. A to wszystko w trzech historiach spokrewnionych lub spowinowaconych ze sobą kobiet żyjących w stolicy. Róża dobiega czterdziestki. Ma poukładane życie – pracę, którą lubi, kochającego, oddanego męża, nastoletnią córkę, może i buntującą się, ale zarazem mądrą i dojrzałą. Zdawałoby się, że nie sposób znaleźć powody do narzekań. Kiedy Róża przez przypadek przyłapuje swoją ledwo dorosłą siostrzenicę w sytuacji intymnej, w toalecie dla nauczycieli, jest zszokowana. Tina wcale nie wygląda tak, jakby zbliżenie z chłopakiem sprawiało jej wyjątkową przyjemność. Prawda jest taka, że w idealnym życiu Róży jest poważna rysa: choć prowadzi regularne życie seksualne, nigdy nie dostała orgazmu: „Czasem, gdy kochali się z Bogdanem, zastanawiała się nad pytaniami na kartkówkę albo nad tym, jak utemperować dwóch uczniów z 1C, którzy dawali się jej we znaki. Róża była zdania, że seks jest zdecydowanie przereklamowany. Albo, co o wiele bardziej do niej przemawiało, to z nią coś jest nie tak. Szybko przeszła do porządku dziennego nad tym, że jej ciało po prostu nie reaguje na pieszczoty. Dotyk Bogdana nie był nieprzyjemny, ale też nie robił na niej żadnego wrażenia. (…) Miała z tego powodu wyrzuty sumienia, niezmiennie od kilkunastu lat. nie tak powinna się czuć w łóżku z kochającym mężem”. Jagoda miała wszystko: świetną pracę z obiecującymi perspektywami, męża, z którym fantastycznie się dogadywała, małe dziecko, kochających rodziców. Nagle dochodzi do tragicznego wypadku drogowego. Sprawca ginie, a Jagoda zostaje sparaliżowana. Można by się spodziewać – jak to w wielu powieściach bywało – że mąż ją zostawi, a ona sama z mozołem będzie odnajdywać się w nowej rzeczywistości. Nic bardziej mylnego! Jagoda pozostała silną kobietą i po kilku latach mogła wrócić do aktywnego życia – nawet jeśli nie wstała z wózka inwalidzkiego. Czarek ani myślał o porzuceniu żony. Wspierał ją, na ile mógł. A jednak nie każda dziedzina życia ułożyła się na nowo: „Nie kochali się od czterech lat i wszystko wskazywało na to, że tak już zostanie. Jagoda była pewna, że po wypadku zapomni o seksie. Nie spodziewała się jednak, że jej udręczone, poddane próbie ciało tak bardzo ją zaskoczy. Po prostu to pojawiło się w jej głowie. Nagle spojrzała na Czarka i przypomniała sobie, jak bardzo go kiedyś pożądała. Wystarczyła iskra, aby lądowali w łóżku, pozbawieni obaw, ciekawi siebie. Tak, miała wtedy sprawne nogi i wrażliwą łechtaczkę, która pozwalała jej przeżywać wspaniałe orgazmy. Te czasy się skończyły, ale najwyraźniej mózg nie dopuszczał do siebie takiej informacji. Jagoda, chcąc nie chcąc, pozostała istotą seksualną”. Kamila robi karierę jako youtuberka i menadżerka marketingu. Świadomie układa swoje życie uczuciowe. Z ostatnim stałym partnerem rozstała się kilka lat wcześniej. Chcąc odpocząć od wiążących relacji, spotykała się bez zobowiązań. Jednak teraz jest już gotowa na nowy związek. Przez przypadek poznaje nieco nieśmiałego Wojtka. To mężczyzna niemal idealny. Zapowiada się związek z przyszłością, Kamili i Wojtkowi układa się cudownie – z wyjątkiem spraw alkowy. Kamila lubi seks, ale zbliżenia z Wojtkiem pozbawione są pasji, prawdziwej namiętności, wydają się wymuszone. Ona, taka silna i przebojowa, nagle staje się zupełnie zagubiona: „W pracy zyskała opinię wyuzdanej nimfomanki. W domu seks schował się gdzieś pod łóżkiem, poza zasięgiem. Mimo to, choćby chciała, nie mogła powiedzieć, że Wojtek to zły facet, czy choćby wybrakowany. I chyba właśnie to uwierało ją najmocniej: chłopak o dobrym sercu, chłopak, którego nie dało się kochać. Chłopak, którego się nie zostawia”. Danuta Awolusi w swojej powieści dotyka spraw bardzo delikatnych. Takich, o których nie zwykliśmy mówić głośno (jak celnie zauważy Jagoda, przełamując własne bariery związane z mówieniem o seksie: „Tu nawet pełnosprawni mają problem, żeby mówić o współżyciu”). To wymaga niezwykłej pisarskiej odwagi. Sposób ujęcia tego tematu może szokować (niektóre rozmowy czyta się z pewnym dyskomfortem jako wręcz nazbyt intymne), ale przecież chodzi o to, aby uświadomić czytelnikom ich własne bariery wynikające z presji społecznej. Dotyczy to także bohaterek. Wycofana Róża dzięki edukatorce seksualnej mimo wielu oporów, odkrywa na nowo własne ciało i rozkosze, które może jej oferować. Podobnie musi podejść do swojego ciała sparaliżowana Jagoda (to kolejny tabuizowany temat – przecież osoby niepełnosprawne nie zostają pozbawione potrzeb seksualnych). Dla niej powrót do regularnego współżycia jest niezwykle istotny: „Nie narzekam. Chciałabym jednak wrócić do pełni życia. Akurat seks jest takim ostatnim bastionem, którego jeszcze nie zdobyłam. I tu nawet nie chodzi o to, że mam jakieś wielkie ambicje. Po prostu poczułam, że nadal pragnę seksu i że mogę być aktywna. Mogę osiągnąć coś, co wydawało mi się niemożliwe. Po wypadku myślałam, że nigdy nie będę się kochać. A teraz się okazuje, że wręcz przeciwnie, ta sfera życia wciąż jest dla mnie dostępna”. W powszechnym mniemaniu seks jest czymś pożądanym, nobilitującym, pozostającym ważną częścią życia. Jeśli w tej sferze coś się nie układa, kobiety i mężczyźni mogą czuć się wybrakowani, niepełni. To właśnie spotyka niektórych bohaterów Blisko, coraz bliżej. Choć pojawiają się w tej powieści rozmaite wątki poboczne i niemało tu bohaterów (choć tylko kilkoro z nich dobrze poznamy) wszystko sprowadza się do spraw związanych z seksem. Co istotne, nie mamy do czynienia z tanią powieścią erotyczną. Danuta Awolusi podchodzi do tematu z szacunkiem, bez taniej sensacji. Dla swoich bohaterów ma wiele zrozumienia. Zwraca uwagę na palące kwestie społeczne. Seks to ważna część życia i każdy chętny powinien czerpać z niego przyjemność. Dotyczy to również niepełnosprawnych, którzy nie muszą zamykać tej sfery życia (jakże przejmująco brzmią słowa Jagody: „Chcę wiedzieć, że wypadek odebrał mi tylko część sprawności. Nie moją kobiecość, nie siłę”). Z drugiej strony autorka Macoch nie zapomina o tym, że: „Seks to żaden przymus. To nie jest obowiązek ani coś, bez czego człowiek nie jest kompletny”. Właśnie to wieloaspektowe, mądre ujęcie niełatwej problematyki przekonuje najbardziej. Na uwagę zasługuje też fabuła – jeśli pojawiają się w tej powieści nieco wyeksploatowane przez literaturę obyczajową wątki, Danuta Awolusi prowadzi je do zaskakujących rozwiązań. Bohaterowie nie są udziwnieni, właściwie nie ma tu czarnych charakterów – są bardzo prawdziwi ludzie, czasem nieszczęśliwi, czasem bezradni. A Róży, Jagodzie i Kamili chce się kibicować. Sięgnijcie koniecznie po Blisko, coraz bliżej Danuty Awolusi. Ta powieść zapewni wam nie tylko ciekawą rozrywkę, ale też skłoni do refleksji. To niewątpliwie ważna książka. Dość gaszenia światła w sypialniach! Porozmawiajmy. Źródło cytatów: Danuta Awolusi, Blisko, coraz bliżej, Wydawnictwo Czwarta Strona, Poznań 2022. „Bo to co nas podnieca, to się nazywa kasa….” śpiewa Maryla. Dlaczego o tego takiego cytatu rozpocząłem? A to, z bardzo prostej przyczyny. Ponieważ drodzy związkowcy, trwają rozmowy na temat wzrostu wynagrodzenia w 2015 roku. Jak wszyscy już wiemy, w najbliższym okresie planowanych jest szereg inwestycji, a dodatkowo zakład przejdzie proces modernizacji. Mimo tych zapowiedzi, podjęta została decyzja, aby w budżecie wygospodarować środki na wzrost wynagrodzenia. Oczywiście każdy wzrost uzależniony jest od wielu czynników, oraz rozmów przedstawicieli pracodawcy ze związkami zawodowymi. Za każdym razem staramy się, aby poziom wzrostu, odpowiadał bieżącej sytuacji gospodarczej, potrzebom pracowników oraz był na tyle wyważony, aby nie zachwiać ekonomią firmy. Wiadomym jest, że to członkowie związku są jedynymi zainteresowanymi, aby strony porozumiały się w tej sprawie, do nich także należeć będzie ocena negocjacji płacowych. Reszta pracowników musi z pokorą przyjąć rozwiązania, które razem z pracodawcą wypracowaliśmy, bez kontestowania podjętych decyzji. Zdajemy sobie sprawę, że jaki by poziom nie został osiągnięty, nie zadowoli on wszystkich, łącznie z nami, bezpośrednio uczestniczącymi w rozmowach. Na chwilę obecną negocjacje jeszcze trwają, a o końcowym efekcie zostaniecie powiadomieni, po osiągnięciu porozumienia w tej kwestii. W dniu 19 lutego, odbyło się spotkanie związku Solidarność z kierownictwem logistyki, dur i produkcji, które miało na celu omówienie szeregu niepokojących tematów, które członkowie związku przekazali Komisji Zakładowej. Na pierwszy ogień trafiła sprawa rotacji pracowników APT i ich dostępności w procesie produkcyjnym. Dodatkowo przekazane zostały spostrzeżenia dotyczące przydatności niektórych pracowników agencji, trafiających na linie produkcyjne. Pomimo tego, że to gorzkie słowa i każdy chce pracować, musimy pamiętać o tym, że za te osoby ktoś musi wykonać powierzone zadanie. Wiąże się to z większą ilością obowiązków spadających na was. Jestem wdzięczny za to, że chcecie na ten temat rozmawiać z przedstawicielami Komisji Zakładowej i przekazać szereg wątpliwości. Solidarność nie wstydzi się przekazać dalej ten temat, szczególnie, że coraz częściej, (jako stali pracownicy), zgłaszacie problem traktowania was, jako „zapchaj dziury”. Szczególnie odczuwacie dyskomfort, kiedy przełożeni większe zaufania pokładają w przypadkowe osoby (a może nie do końca?), niż w pracowników z wieloletnim stażem i przywiązaniem do firmy. Doszła do tego informacja o poczuciu dyskryminacji, która związana jest bezpośrednio z roczną oceną. Ta mało obiektywna ocena, stawia Was w mało uprzywilejowanej pozycji w stosunku do pracowników agencyjnych. Pogłębiło się to szczególnie w ostatnim okresie, kiedy ciężar pracy i odpowiedzialność, spadają bezpośrednio na naszych pracowników. Następnym omawianym tematem była sprawa planowania produkcji, co pośrednio zazębiło się z tematem pracowników ATP. Mimo, że polepszyła się sprawa długoterminowego planowania i ciągłości pracy poszczególnych linii produkcyjnych, jednak nie przełożyło się to, na jakość planowania bezpośredniego. O tym będziemy rozmawiać na następnych spotkaniach. Poważnym problemem, który chcieliście, aby został poruszony, była kwestia pogarszającej się dostępności do służb technicznych. Czy przyczyniły się do tego ostatnie zmiany organizacyjne w dziale technicznym? Czy może, niewystarczająca liczba pracowników technicznych zaangażowanych bezpośrednio w prewencję na działach? Nasze spostrzeżenia zostały przekazane kierownictwu, natomiast będziemy dalej analizować całą sytuację, aby pomóc w optymalnym serwisie dla działów produkcyjnych. Ostatnim tematem, który pojawił się podczas spotkania była sprawa sposobu zarządzania zespołami. Niestety z powodu braku czasu, nie został on do końca omówiony. Mimo tego Komisja Zakładowa Solidarność starała się zwrócić uwagę na delikatne kwestie związane z równowaga i priorytetem powierzanych zadań. Wbrew krążącej opinii o Solidarności, poruszany temat nie miał na celu „dokopanie” liderom lub kierownikom, lecz dotyczyły bardzo cienkiej granicy pomiędzy odpowiedzialnością za pracowników oraz wykonywaną produkcją. Chcemy tylko zaakcentować pewne zagadnienia, które zgłosili pracownicy. Jedną z nich jest sprawa wykonywania powierzonych zadań lub przejścia na inny dział i stanowisko. Jakże często odbywa się to pod presją, aby nie narazić się na negatywny odbiór ze strony przełożonego, co w konsekwencji rzutować może na ocenę pracownika. Na te fakty zwróciliśmy uwagę podczas spotkania, nie zamykając całego tematu, który będzie kontynuowany podczas najbliższych spotkań z kierownictwem. FilmWhatever Works20091 godz. 32 min. {"rate": {"id":"480036","linkUrl":"/film/Co+nas+kr%C4%99ci%2C+co+nas+podnieca-2009-480036","alt":"Co nas kręci, co nas podnieca","imgUrl":" ekscentryczny, starzejący się geniusz, zmienia się radykalnie pod wpływem 20-letniej Melody. Więcej Mniej {"tv":"/film/Co+nas+kr%C4%99ci%2C+co+nas+podnieca-2009-480036/tv","cinema":"/film/Co+nas+kr%C4%99ci%2C+co+nas+podnieca-2009-480036/showtimes/_cityName_"} {"userName":"Marcin_P","thumbnail":" młodość Allena","link":"/reviews/recenzja-filmu-Co+nas+kr%C4%99ci%2C+co+nas+podnieca-9466","more":"Przeczytaj recenzję Filmwebu"} {"linkA":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeA","linkB":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeB"} 20-letnia prowincjuszka Melody (Evan Rachel Wood) trafia do wielkiego miasta w poszukiwaniu lepszego życia. Znajduje schronienie i miłość pod dachem Borisa (Larry David) - ekscentrycznego geniusza, który zgryźliwością i surowym męskim wdziękiem mógłby ścigać się z samym doktorem House'em. Gdy stateczna matka Melody - Marietta (Patricia20-letnia prowincjuszka Melody (Evan Rachel Wood) trafia do wielkiego miasta w poszukiwaniu lepszego życia. Znajduje schronienie i miłość pod dachem Borisa (Larry David) - ekscentrycznego geniusza, który zgryźliwością i surowym męskim wdziękiem mógłby ścigać się z samym doktorem House'em. Gdy stateczna matka Melody - Marietta (Patricia Clarkson) dowiaduje się o nowym związku córki, zrobi wszystko, żeby skłócić ją z Borisem i posłać w ramiona zabójczo przystojnego aktora Randy’ego (Henry Cavill). Wkrótce sama jednak zostanie trafiona strzałą Amora... a właściwie kilkoma strzałami. Szalony romans Marietty z dwoma mężczyznami to dopiero początek serii przezabawnych sercowych komplikacji, które raz na zawsze rozstrzygną... "Co nas kręci, co nas podnieca". Gdy Randy spotyka w sklepie Melodie, dziewczyna ma paznokcie pomalowane na różowo. W następnej scenie lakier znika. Gdy Boris odwiedza w szpitalu kobietę, którą przypadkowo zranił, z lewej strony ekranu widać mikrofon. Kiedy Boris (Larry David) rozmawia ze swoją żoną Jessicą (Carolyn McCormick) w początkowych scenach filmu pozycja jej ramienia pomiędzy ujęciami zmienia się. Na Manhattanie jest chyba jakaś specjalna, magiczna mieszanka powietrza lub coś w tym stylu. A może po prostu maksyma "wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej" jest jedną z najsłuszniejszych, do jakich człowiek doszedł. Nie wiem, jak to działa, ale wiem jedno - Allen w Nowym Jorku to najlepszy Allen. Po kilku chudych latach (no dobrze, "Wszystko Gra" ... więcejzdaniem społeczności pomocna w: 75%Woody Allen - niezrównany mistrz ironii i błyskotliwych aforyzmów, powrócił ze swojej europejskiej eskapady do ukochanego Nowego Jorku. Na starym kontynencie miewał filmy gorsze ("Sen Kasandry") miewał i lepsze ("Wszystko gra") ale kwestią czasu było, że reżyser powróci do korzeni i rozstawi kamery na ulicach Manhattanu. Boris Yellnikoff, główny ... więcejzdaniem społeczności pomocna w: 71% jakos nie moge polubic filmow Allena :/ Inni nie wytrzymają długo:) Z niekłamanym zadowoleniem obejrzałem ten film. Bardzo dobra komedia, jeśli nie wybitna. Film ma dwie warstwy: komediową i filozoficzną, czyli cały Woody Allen. Jako, że jestem z wykształcenia fizykiem i szczególnie znam mechanikę kwantową nie ... więcej Nawet Larry David chwilami udaje Allena, no bo neurotyk, hipochondryk, plus ogólny bezsens. Już trzydzieści lat temu byłoby to nieświeże. Dziś to jak mumia egipska. Taki autoplagiat może uratować tylko coś niezwykłego: superpomysł scenariuszowy, genialne aktorstwo itp., a tu tego nie było. ... więcej Nie rozumiem tylu negatywnych komentarzy. Film jest naprawdę bardzo przyzwoity i daje do myślenia. Zakończenie mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło. Kilka razy nawet się uśmiechnąłem. Moja ocena to 9/10, chociaż myślę czy nie przeprawić na 10. Jest to jeden z naprawdę niewielu filmów do których z ogromną chęcią ... więcej

bo to co nas podnieca